Ignatiusstraat Breda herfst

OP 21 oktober 2014 beschijnt een strak zonnetje de bomen van de Ignatiusstraat. In de middenberm hebben de beukenbomen al veel van hun blad verloren. Voor de voorste twee bomen heb ik – samen met wat buurtgenoten – nog geknokt om ze te behouden toen de losliggende fietspaden er kwamen. Het zijn toch twee schatjes van bomen. Goed om af en toe de gemeente eens wat tegengas te geven, hoewel het mij toen ook veel energie heeft gekost. Maar ja, dan heb je ook wat.

ignatiusstraat-21oktober2014-bomen

Op Ignatiusstraat nummer 3 staat bij Peter en Jacqueline een boom mooi te wezen in de zon. Het lijkt of de bladeren licht geven.

ignatiusstraat-21oktober2014-lichtboom

 

Advertenties

Bericht 25 uit Brussel/Sint-Gilles

Ons verblijf in Brussel/Sint-Gilles begon op 5 juli  om drie uur in de middag. We belden aan bij het appartement aan de Garibaldistraat. We meldden ons aan als de ‘visite hollandaise’ en het deurslot werd op afstand geopend.

We moesten hard duwen tegen de deur, want die klemde aan de onderkant. En toen zagen we deze gang:

brussel-blog-20140802-deurin

Het was een prettig huis: twee balkons, veel ramen en een mooie houten vloer. Wel echt ingericht voor een vrouwelijke hoofdbewoner: scheren aan de lage wastafel gaf een ongemakkelijk gevoel. Anderzijds gaf de vrouwelijke toets met veel leuke hebbedingen een goed leefgevoel. In het oude speelgoed, de oude kinderwagen, foto’s van veel vroeger herkende ik een melancholie en dat vind ik zelf ook altijd een lekker gevoel.

Gisteravond 1 augustus vertrokken we door dezelfde gang en die ziet er van binnen zo uit:

brussel-blog-20140802-deuruit

Wat heb ik geleerd in deze vier weken, ook door deze blog? De kunst van het leven zit hem in het weglaten. Dan wordt het leven ook relaxter, want je houdt zaken over om later ook nog eens te gebruiken. Verder blijven mensen dan ook nieuwsgieriger naar je en blijven er zaken over die ze zelf kunnen invullen of toevoegen. Dat is ook een menselijke behoefte.

Tenslotte de laatste Brusselse rondjes compositie van dit jaar gemaakt door Hanneke Adelaar:

brussel-blog-20140802-rondjes

Omdat het de laatste Brusselse blog van dit jaar is voeg ik nog een afscheidsfoto van mij en Hanneke toe.

brussel-blog-20140713-schleiper-spiegel

Ik blijf wel doorbloggen maar ik ben nog aan het nadenken over de vorm en de inhoud. Lezers bedankt!!

Frans Gooskens

 

Bericht 24 uit Brussel/Sint-Gilles

brussel-blog-20140801-boomtweeogen

AAN EEN BOOM

Soms kijk je door je smalle ogen

zo zomers of je door de blaadren kijkt

twee smalle stukjes blauw, het lijkt

door ochtendnevel licht bevlogen.

Beweeg maar niet. Want wie kan het verdragen

wanneer een boom zijn wortelen verlaat

en dansen gaat?

Ik niet. En toch, je bent gemaakt om te bewegen,

in lange lijnen als een langzame muziek, en dan weer stil te staan, omhoog, een slanke basiliek.

Daar kan ik beter tegen.

Ik ben vanavond in de tuin gegaan.

De bloemen waren alle wit, de maan

had haar ontroerd. Ik heb een boom omhelsd.

Hij was niet groot, zijn bast was hard,

maar ‘k voelde duidelijk het kloppen van een hart;

ik denk dat het alleen het mijne was.

Ik stond in het onzichtbare, natte en zware gras

en voelde me in ’t paradijs gedreven.

Wie kan daar leven?

Vasalis (uit Verzamelde Gedichten, 2014, p. 83)

brussel-blog-20140801-boommeisje

Na deze poëtische ode aan de bomen in het Park van Vorst de nieuwe rondjes collage van Hanneke.

brussel-blog-20140801-rondjes

Bericht 23 uit Brussel/Sint-Gilles

Gisterenavond was het straattoneel beneden voor ons balkon. Normaal voetbalt er een vader met een zoontje en dochter op de stoep op de hoek. Maar nu hebben zich meer familieleden er bij aangesloten en ze wachten ergens op.

Na 5 minuten wachten komt er opheldering. Een blinkende BMW cabrio met open dak draait de straat in en parkeert op de hoek. Het is een zwart gespoten auto met veel chroom. Een gedrongen man met zonnebril van in de veertig zit achter het het stuur. Het groepje wachtende familieleden verzamelt zich om de auto. De trotse autobezitter stapt even uit en begroet wat familieleden. Het eerst komen de mannen en strelen de auto wat. De ingenieuze dakconstructie wordt geshowd. Met een druk op de knop komen er drie panelen uit de kofferbak, die zich vouwen tot een perfect gesloten dak. Daarna gaat het de omgekeerde richting en klappen de delen weer in en bergen zich op in de kofferbak zonder enige menselijke interventie.

brussel-blog-20140731-cabrio

Daarna mogen twee jongens een proefrondje rijden. De autobezitter kijkt ze trots, maar ook licht ongerust na. Waarschijnlijk denkt hij ook terug aan de tijd dat hij zelf van hun leeftijd was en dat hij toen droomde van een cabrio. Is dat niet het dilemma van het aanschaffen van een dure auto. Tegen de tijd dat je er een kunt veroorloven, ben je eigenlijk al te oud om er echt van te genieten.

De mannen inspecteren nog even de PK’s onder motorkap en dan wordt het toneeltje afgesloten met een ererondje van de dames. Op de achterbank zitten de kleine kinderen.

Tot slot de laatste rondjes collage van Hanneke.

brussel-blog-20140731-rondjes

Bericht 22 uit Brussel/Sint-Gilles

Stadstuinbouw heeft mijn hart veroverd en meer mensen met mij. Op Brussel Nieuws vond ik een filmpje over stadstuintjes met eetbare zaken in Brussel.

http://www.brusselnieuws.be/nl/video/tvbrussel/op-bezoek-ommuurde-stadstuintjes-vier-maanden-lang-bloemen-bloei

In Breda is de voornaamste vorm van stadstuinbouw denk ik wel eens de hennepteelt. Tot vier planten is toegestaan, maar commercieel aangelegde types doen het hier natuurlijk niet mee. Wij zorgen zelf voor de tomatenplantjes van onze huiseigenaresse op het oost-balcon. Hanneke geeft ze regelmatig water en de bloemen zijn kleine groene bolletjes aan het worden. Eten uit onze balkon-tuin zit er niet meer in voor ons denk ik.

brussel-blog-20140730-tomaten

Gisteren hadden we bezoek van onze zoon Geert en zijn vriendin Hanne. Ze wonen in Antwerpen (Merksem) en doen in de vakantie wat dagtochtjes. In de middag gaan ze de tentoonstelling van Borremans bezoeken in Bozar.

brussel-blog-20140730-bezoekGH

We lopen met hen mee tot de Hallepoort en nemen daar afscheid.

brussel-blog-20140730-hallepoortstadkant

Nu ik er toch ben ga ik het museum in de Hallepoort maar eens bezoeken. Deze stadspoort beheerst voor een deel het silhouet van Sint-Gilles. Als je richting stad loopt over de Waterlose Steenweg lijkt het net of deze oude poort de weg afsluit aan het einde. Dit museum is gewijd aan de stadsmuren van Brussel en de verdediging van de stad door diverse schuttersgilden. Brussel heeft twee stelsels van ommuringen gehad. Vreemd genoeg is van de eerste ommuring uit de dertiende eeuw beter bewaard gebleven, dan van de tweede ommuring van eind veertiende eeuw. Op de plaats van de tweede ommuring is nu de binnenring van Brussel aangelegd. Ik weet nu ook dat het woord boulevard is afgeleid van het woord bolwerk. In de zeventiende eeuw kwam er buiten de stadsmuren in Sint-Gilles een groot fort te liggen: Het fort Monterey. Dit was nodig omdat Sint-Gilles hoger lag dan Brussel zelf en belegeraars zouden dan vanuit Sint-Gilles de stad kunnen bombarderen. Het fort is helemaal verdwenen, maar de straatnaam Fortstraat herinnert er nog aan. 

De Hallepoort is als enige stadspoort blijven staan, omdat die ook de functie had van gevangenis. Het blijkt dat de Hallepoort in de negentiende eeuw fors is aangepast tijdens een restauratie. Het dak is hoger geworden en een toren met wenteltrap is toegevoegd. Geschiedenis is ook voor een deel gereconstrueerde geschiedenis: we zien wat we willen zien.

Ik ben deze middag de enige bezoeker van het museum. Dat geeft een bepaalde sfeer. Ik kan echt mijn eigen gedachten vormen en mijmeren over de verdediging van steden door de eeuwen heen. Dat wordt goed uitgelegd met veel tekeningen en oude schilderijen. Bovenin is een grote deur te zien die is bewaard gebleven na de sloop van het huis van het visverkopersgilde. Allerlei vissen versieren de deurposten. Ik denk het meest zeevissen.

brussel-blog-20140730-hallepoortvissen

Bovenop de toren heb je een weids uitzicht over Brussel en Sint-Gilles.Ik heb nu een goed zicht op een muurtekening van de Franse graffiti kunstenaar Vincent Glowinsky. Tot voor een paar jaar bracht hij op onmogelijke plekken zijn graffiti aan onder het pseudoniem Bonom.Het zijn zwart-wit tekeningen van skeletten van dieren en mensen. De mensen doen me denken aan de middeleeuwse transi beelden op grafmonumenten. Dit zijn beelden van overledenen, die al tot ontbinding overgaan. Hij heeft ook andere motieven. Zo bracht hij op de deftige Avenue Louise een grote tekening aan van een liggende vrouw die zich zelf aan het bevredigen is. Het kunstwerk dat te zien is vanaf de Hallepoort is klaarblijkelijk een zelfportret van de kunstenaar met in zijn linkerhand een pen.

brussel-blog-20140730-hallepoort-bonom

Wil je meer weten over Bonom? Klik op:

http://www.brusselnieuws.be/nl/nieuws/het-niet-langer-verborgen-leven-van-bonom

Tenslotte de nieuwe collage met 25 uitgeknipte rondjes van Hanneke.

brussel-blog-20140730-rondjes

Bericht 21 uit Brussel/Sint-Gilles

Mijn blog samenwerking met Brusselblogt verloopt goed. Gisteren is er een bericht gepubliceerd over ‘de honden van Brussel’. Hieronder andere een spannende race tussen een herdershond en een hazewind. Wil je het lezen, klik op:

http://www.brusselblogt.be/2014/07/28/de-honden-van-brussel.html#more-14309

Gisterenmiddag zijn we naar de markt voor het gemeentehuis van Sint-Gilles gegaan. Eerst drinken we een aperitief op het terras van brasserrie ‘La Renaissance’. Terwijl ik wat kloeke Maes pinten wegdrink raak ik aan de praat met mijn buurman op het terras. Hij is een beetje van mijn leeftijd denk ik (achter in de vijftig) en drinkt een pintje terwijl hij wat in een boekje schrijft. Het valt me op dat hij een spijkerbroek aan heeft met een grote modieuze scheur onder de knie.

Het is de Franse kunstenaar Fabien Delvigne, gespecialiseerd in grafische kunst. Bijvoorbeeld afdrukken met linosnedes. Zie hieronder zijn visitekaartje met een eigen werk. Hij bereidt momenteel een tentoonstelling voor die moet plaatsvinden in de maand september.

brussel-blog-20140729-delvigne

Onze huiseigenaar komt ook uit Frankrijk. Als ik het op internet opzoek blijkt het een trend dat steeds meer Fransen zich in Brussel vestigen. Woonden er in 2000 34.000 Fransen in Brussel, dan was dat tien jaar later gegroeid tot 50.000. Brussel biedt hen goedkopere woonruimte en een betere toegang tot banen. Bovendien studeren veel er veel Franse jongeren aan Belgische universiteiten en hogescholen.

Na het terras steken we de weg over naar de maandagmarkt van Sint-Gilles bij het gemeentehuis. Er is een gewoon deel met groente en fruit. Daar is het rustig. Er is een ander deel met drankjes en kant en klare hapjes waar het veel drukker is. De hoogopgeleide buurtbewoners gebruiken dit deel van de markt om elkaar te zien en bij te praten.

Ik heb zin in Thais eten en kies voor een bami-gerecht met groente en kip.

brussel-blog-20140729-marktthai

We eten dit op aan een tafel buiten op de markt.

brussel-blog-20140729-marktkinderen

Een paar meisjes zijn bezig met hun looms bandjes. Hun moeder staat er vlak bij met een vriendin te praten. Op de tafel kun je nog net het bakje bami zien staan. Het smaakt lekker en het wordt voor je neus bereid. Links van ons aan de tafel zitten die drie mannen die wisselend Engels en Frans met elkaar praten. Het zal nog lang – tot een uur of of tien – gezellig blijven op deze markt.

Tenslotte de nieuwe rondjes-collage van Hanneke in vrolijk geel en blauw. Is zij zich aan het voorbereiden op de nieuwe ‘Zweedse’ federale regering van België? Geel slaat op de Vlaamse NVA, blauw op de liberalen uit beide taalregio’s en een kruis voor de Vlaamse christendemocraten. Vreemd genoeg willen de Franstalige christendemocraten niet meedoen. Die vrezen dan leeggegeten te gaan worden door de PS.

brussel-blog-20140729-rondjes

Bericht 20 uit Brussel/Sint-Gilles

Gisterenmiddag (zondag) zijn we eens naar een ander park geweest: het parkje rondom de abdij van Ter Kameren in Elsene. Het is een klein parkje, maar het is toch bijzonder doordat het gedrapeerd is rond de gebouwen van de abdij van Ter Kameren. Dit was vroeger een cisterciënzerinnenklooster, waar deftige Brabantse dames een bespiegelend leven leidden. De kerk is nog in functie en in de bijgebouwen is een kunstacademie gevestigd.

Bij het klooster hoorden vijvers die er nog steeds liggen. Voor het klooster liggen twee grote vijvers. Een derde vijver is gedempt en vervangen door het Flageyplein. Meer kloosters rond Brussel hadden dergelijke vijvers. Handig voor het eten van verse vis op de vele vastendagen. De priorijen van Roodklooster en Groenendaal hebben ook dergelijke vijvers. Ik heb ergens gelezen dat een stelsel van houten buizen met loodslabben verbonden het water van de vijvers van Elsene transporteerden naar de fonteinen in het lager gelegen Warandepark in het centrum van Brussel.

Achter het klooster van Ter Kameren ligt nog klein vijvertje met banken er om heen in twee etages. 

brussel-blog-20140728-parktercamerevijvertje

In de vijver zwemmen veel goudvissen.

brussel-blog-20140728-parktercamere-visjes

Ik was getuige van een vreemd ritueel bij dit vijvertje. Een man van middelbare leeftijd met een hoedje op en een gele, grote regenjas aan (het is bijna 30 C) loopt naar de trap bij de vijver. In zijn hand heeft hij een wijnglas met iets roods er in. Bij de vijvertrap trekt hij zijn jas, schoenen en sokken uit. Hij loopt het water in met zijn voeten en gaat op de trap zitten. Hij maakt zijn schoenen (een soort  inschieters van textiel) nat door ze in het water te houden. Hij schenkt zijn glas nog eens vol uit een grote limonadefles. Hij loopt rond de vijver op de blote voeten en zit even op een bankje naast ons. Daarna gaat hij terug naar de vijvertrap, doet zijn broek omhoog tot boven de knieën en gaat het water in. Hij scharrelt daar wat en komt terug met een (leeg) blikje bier en wat troep en gooit dat met een licht triomfantelijke trekje op zijn gezicht in een prullenbak naast ons. Daarna raapt hij nog een losse tak en gooit die ook in de prullenbak. Hij doet al zijn kleren weer aan inclusief de grote gele regenjas en loopt met het wijnglas in zijn hand weg.

Het doet me een beetje denken aan een meneer in onze straat in Breda, die iedere zaterdagmorgen alle rotzooi op de straat opruimt. Je hebt schijnbaar meer van die dwangmatige opruimers, die natuurlijk ook wel nuttig zijn.

We gaan weg omdat er een onweer dreigt. Op de weg terug blijven we even stilstaan bij tentje op het Flageyplein waar salsa wordt gedanst.

brussel-blog-20140728-flageysalsa

Als erkend parken liefhebbers maken we in de avond nog een wandeling rond en in het Park van Vorst. Er staan mooie huizen rond dit park. Aan de Kemmelberglaan, op nummer 5 en 6, staan twee hele mooie Art Nouveau huizen. 

brussel-blog-20140728-kemmelberglaan5en6

Het huis rechts (nr 5) is gebouwd door en voor de Nederlandse architect Arthur Nelissen in het jaar 1905. Het grote oogvormige raam trekt natuurlijk de aandacht. Er is zelfs een speciale Wikipedia pagina voor deze architect.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Arthur_Nelissen

Helaas alleen in het Frans dit lemma over de architect en zijn huis.

Het huis links er van (nr. 6) staat sinds het jaar 2004 ook op de monumentenlijst van Brussel. Het dateert ook uit 1905 en is ook een voorbeeld van Art Nouveau. Het interieur schijnt ook nog heel goed te zijn bewaard.

Daarna gaan we de bramenstand opnemen in het Park van Vorst. Ik moet daarover niets meer melden in een blog denk ik, want alle bramen zijn zo’n beetje weggeplukt.

Tenslotte de laatste rondjes compositie van Hanneke.

brussel-blog-20140728-rondjes

Bericht 19 uit Brussel/Sint-Gilles

Ik ben geen grote muziekliefhebber, maar één van mijn favoriete nummers is Stormy Monday en dan in de uitvoering van Mountain op het Isle op Whight festival.

Link:https://www.youtube.com/watch?v=ULBDpCGkpoQ

Eén van de regels in deze bluesklassieker is: Sunday I’ll go to church, and I fall on my knees and pray. Dat hebben we vandaag ter harte genomen en we zijn deze ochtend naar de Sint-Gilleskerk gelopen met zijn tweeën. Dat is een afdaling van ongeveer 10 minuten. We komen dan eerst langs de Bareel van Sint-Gilles. Op het midden van dit ronde verkeersplein staat een fontein met daar bovenop een meisje dat twee emmers draagt met water.

brussel-blog-20140727-waterdraagster

Met deze fontein, geplaatst in 1900, is nogal wat afgesold. Het is verplaatst en weer teruggekomen. De sokkel is aangepast en omdat het beeld van meisje in slechte staat was is er een kopie van gemaakt.

brussel-blog-20140727-bareel-oud

Hier boven een oude ansicht met een beeld van de originele fontein. Van een afstandje ziet het er redelijk uit, maar van dichtbij gaan je tenen krommen. Er staat geen water in de bak, de fonteintjes werken niet en de verlichting is kapot en het ziet er wat haveloos uit. Foei gemeente Sint-Gilles.

 

Nog iets verder komen we bij de Sint-Gilleskerk. Een kerk zoals dat hoort, met er omheen veel café’s en een markt. Kerk, handel en café’s horen bij elkaar.

brussel-blog-20140727-kerkzondaggilles

De kerkdienst (Franstalig) geeft een goed gevoel. Donkere dames in de kerk met hun mooiste jurken. In het kerkkoortje is ook weer een donkere dame die mooi zingt. De preek, die we moeilijk kunnen volgen, gaat onder meer over de wijsheid.

Het is een neo-gotische kerk met mooie details. Zoals de vloer en de houten beelden op de biechtstoelen. De kerk is ontworpen door Victor Besme, die raadgever was van koning Leopold bij de uitbreiding van Brussel. De nieuwe kerk kwam op de plaats van een in 1866 gesloopte voorganger. Het bijzondere is dat het koor van de kerk op het westen is gericht in plaats van op het gebruikelijke oosten.

brussel-blog-20140727-kerkgillesvloerbrussel-blog-20140727-biechtstoel-petrus

IK heb het bluesnummer Stormy Monday ook zaterdag letterlijk geïnterpreteerd: Saturday I’ll go out and play. Gisteren met vriend Rob in het Park van Vorst met een frisbee naar elkaar gegooid. We hebben hem en zijn vrouw Annemiek Sint-Gilles laten zien en zijn daarna bij ons thuis gaan eten. 

brussel-blog-20140727-bezoekRenA

En tenslotte zoals gebruikelijk de nieuwe compositie met 25 rondjes van Hanneke.

brussel-blog-20140727-rondjes

Bericht 18 uit Brussel/Sint-Gilles

Vandaag heb ik de 25 rondjes compositie van Hanneke bovenaan gezet.

brussel-blog-20140726-rondjes

Iedere dag hebben jullie een foto van een unieke verzameling kleurige vormen gepresenteerd gekregen. Hoe werkt het? Mijn vrouw en levensgezellin, Hanneke Adelaar, maakt al jaren lang iedere dag een compositie met 25 rondjes. Het grondmateriaal voor de rondjes komt uit tijdschriften, brochures en ander kleurendrukwerk van goede kwaliteit. Daaruit knipt ze vierkantjes die haar bevallen, waaruit iets later weer – met de hand – rondjes worden geknipt in diverse formaten. Ze ziet de rondjes zoals andere kunstenaars naar hun verf kijken.Ze maakt daaruit dus iedere dag een compositie met 25 rondjes en fotografeert het ensemble. Daarna worden de rondjes gesorteerd op kleur en opgeborgen in meerdere bakjes. Het is eigenlijk niet meer dan een tussenfase in haar werk. Normaal blijft die foto binnen de muren van onze woning, maar door deze blog kunnen jullie iedere dag meekijken. Het geknipt materiaal wordt uiteindelijk gebruikt in grote collages met als thema TIJD. Binnen die serie TIJD past een verwelkende tulp, een boom, een spiraal en een golf. Een collage kan bestaan uit duizenden uitgeknipte rondjes. Hier onder – in lage resolutie – als voorbeeld uit deze serie: De Golf.

brussel-blog-20140726-golfhanneke

Gisteren ben ik op de fiets naar Elsene gegaan voor de boodschappen. Wat meer dan anders want we krijgen zaterdag bezoek en die willen we vragen met ons mee te eten. Vlak bij het Flageyplein aan de De Henninsstraat zit een mooie, grote Delhaize supermarkt. Deze winkel kennen we goed uit de tijd dat we aan de Elsense Steenweg een appartement huurden. Ze hebben daar eigenlijk alles wat we willen en niet onbelangrijk: op de terugweg hoef je bijna niet te klimmen met de fiets.

Op weg naar de winkel van Delhaize kwam ik langs het Flageyplein bij de Heilige Kruiskerk. Op het plein voor de kerk was een grote groep meest donker gekleurde jongeren aan het dansen. Zo te zien een religieuze groep want het woord ‘Jezus’ kwam regelmatig langs en op hun gele t-shirts stond een grote D (Dieu?). Het vaste publiek van café Belga  heeft denk ik niet veel met de katholieke kerk, maar door de swingende muziek en de dans keken ze geamuseerd toe vanaf het terras. Een van de bezoekers maakt net als ik zelf een foto van de dansgroep.

brussel-blog-20140726-danselsene

Bericht 17 uit Brussel/Sint-Gilles

Om mijn Frans wat op te halen ben ik wat aan het snuffelen gegaan in de huisbibliotheek. Ik ben begonnen met een simpel kinderboek in het Frans. Het boekje vertelt het verhaal van het poesje Follet, dat op avontuur gaat in de tuin van de buren.

brussel-blog-20140725-boekjefollet

Afgebeeld: Le petit chat Follet, Le petit chien Puick, grenouille (kikvors) Reinette en Le hérisson Pointu. Het egeltje zegt op deze pagina tegen het poesje Follet: ‘Attention, ne t’approche pas de mon manteau: il pourrait te blesser’

Ik ben gisteren met de trein vanaf het Zuid-Station naar Leuven gereisd.Dit om literatuuronderzoek te doen in de universiteitsbibliotheek naar de geschiedenis van begijnhoven. Ik ben betrokken bij het schrijven van een geschiedenis van het Bredase begijnhof, dat in het jaar 2017 750 jaar bestaat. Begijnen wonen er niet meer op het Bredase hofje, maar wel wonen er ongehuwde dames in de ca. 50 huisjes. Heel religieus zijn ze niet meer. Bij een festiviteit verkleedt een van de dames zich wel eens als begijntje.

Brussel kende vroeger twee begijnhoven: een kleintje van acht huisjes zoals al gezegd in Anderlecht en een heel groot hof in Brussel Centrum. Dit hof ‘de Wijngaard’ was eigenlijk een stad binnen de stad en volgens sommige berichten woonden er er in de veertiende eeuw meer dan 1000 begijnen op het hof. Begijnen hoefden geen gelofte van armoede af te leggen en meestal kochten ze zich in door de aanschaf van een huisje. Arme vrouwen konden intrekken in een begijnenconvent. Dan woonden er meer begijnen bij elkaar in een huis en betaalden ze een (lage) huur. Begijnen verwierven een inkomen door ziekenzorg, lakenweverij, kosteres in de parochiekerk en het bidden voor overledenen in hun kerk.

brussel-blog-20140725-begijnhofbrussel-oud

brussel-blog-20140725-kaartbegijnen

Wat rest van deze rijke geschiedenis is een Begijnhofstraat en een Begijnenkerk. In Brussel wonen nog steeds veel jonge vrouwen. Maar nu voelen ze zich veilig genoeg om in een gewoon huis te wonen. Verder is natuurlijk de religieuze omgeving helemaal veranderd.

Het literatuuronderzoek in Leuven is geen straf voor mij. Ik kom altijd graag in de leeszaal van de Centrale bibliotheek aan het Ladeuzeplein. Toen ik daar zelf studeerde – in de jaren 1974/1975 – was deze bibliotheek nog net gesplitst in een Franstalige afdeling en een Nederlands sprekende afdeling. Maar er was al afgesproken dat Franstalige afdeling zou vertrekken naar Louvain-la-Neuve.

In Leuven waren toen nog veel café’s voor Franstalige studenten. Een deel van hen (vooral de rechtenstudenten) waren van rijke huize en vaak van gehalte koorbal. Andere waren juist weer ultra-links en alternatief. Ik herinner mij een speciaal café voor de Trotskisten en op de oude markt was een groot café met de naam Le doigt dans l’œil met ook een grote plaat op de gevel van een vinger in een oog. Een paar jaar later zijn alle Franstalige studenten verdwenen en met hen hun cafécultuur. Nu komen de niet-Nederlands sprekende studenten weer terug in Leuven, maar dan is de voertaal vooral toch vooral het Engels.

Terug naar de bibliotheek en het nu. Als ik de leeszaal binnenkom is het eerste wat opvalt de lucht van boenwas. De houten vloer van de bibliotheek glimt en de stoelen staan voor een deel nog op de tafels. Het is rustig in de leeszaal, dus met de helft van de stoelen komt men vandaag makkelijk toe.

brussel-blog-20140725-leuvenklokleeszaal

brussel-blog-20140725-leuventrapleeszaal

Als afsluiting de nieuwe 25 rondjes van Hanneke.

brussel-blog-20140725-rondjes